37 และพายใหญไดบงเกดขน และคลนกซดเขาไปในเรอจนเรอเตมอยแลว38 ฝายพระองคบรรทมหนนหมอนหลบอยททายเรอ เหลาสาวกจงมาปลกพระองคทลวา "อาจารยเจาขา ขาพเจาทงหลายกำลงจะพนาศอยแลว ทานไมทรงเปนหวงบางหรอ"39 พระองคจงทรงตนขนหามลมและตรสแกทะเลวา "จงสงบเงยบซ" แลวลมกหยดมความสงบเงยบทวไป40 พระองคจงตรสแกเขาวา "ทำไมทานกลวอยางน ทานยงไมมความเชอหรอ"41 ฝายเขากเกรงกลวนกหนาและพดกนและกนวา "ทานนเปนผใดหนอ จนชนลมและทะเลกเชอฟงทาน"