1 ‹‹İnsanı kadın doğurur, 2 Günleri sayılı ve sıkıntı doludur.2 Çiçek gibi açıp solar, 2 Gölge gibi gelip geçer.3 Gözlerini böyle birine mi dikiyorsun, 2 Yargılamak için önüne çağırıyorsun?4 Kim temizi kirliden çıkarabilir? 2 Hiç kimse!5 Madem insanın günleri belirlenmiş, 2 Aylarının sayısı saptanmış, 2 Sınır koymuşsun, öteye geçemez;6 Gözünü ondan ayır da, 2 Çalışma saatini dolduran gündelikçi gibi rahat etsin.7 ‹‹Oysa bir ağaç için umut vardır, 2 Kesilse, yeniden sürgün verir, 2 Eksilmez filizleri.8 Kökü yerde kocasa, 2 Kütüğü toprakta ölse bile,9 Su kokusu alır almaz filizlenir, 2 Bir fidan gibi dal budak salar.10 İnsan ise ölüp yok olur, 2 Son soluğunu verir ve her şey biter.11 Suyu akıp giden göl 2 Ya da kuruyan ırmak nasıl çöle dönerse,12 İnsan da öyle, yatar, bir daha kalkmaz, 2 Gökler yok oluncaya dek uyanmaz, 2 Uyandırılmaz.13 ‹‹Keşke beni ölüler diyarına gizlesen, 2 Öfken geçinceye dek saklasan, 2 Bana bir süre versen de, beni sonra anımsasan.14 İnsan ölür de dirilir mi? 2 Başka biri nöbetimi devralıncaya dek 2 Savaş boyunca umutla beklerdim.15 Sen çağırırdın, ben yanıtlardım, 2 Ellerinle yaptığın yaratığı özlerdin.16 O zaman adımlarımı sayar, 2 Günahımın hesabını tutmazdın.17 İsyanımı torbaya koyup mühürler, 2 Suçumu örterdin.18 ‹‹Ama dağın yıkılıp çöktüğü, 2 Kayanın yerinden taşındığı,19 Suyun taşı aşındırdığı, 2 Selin toprağı sürükleyip götürdüğü gibi, 2 İnsanın umudunu yok ediyorsun.20 Onu hep yenersin, yok olup gider, 2 Çehresini değiştirir, uzağa gönderirsin.21 Oğulları saygı görür, onun haberi olmaz, 2 Aşağılanırlar, anlamaz.22 Ancak kendi canının acısını duyar, 2 Yalnız kendisi için yas tutar.››

1 O homem, nascido da mulher, É de poucos dias e cheio de inquietação.2 Como flor nasce, e murcha; Como sombra foge, e não permanece.3 Sobre um tal abres os teus olhos? A mim me fazes entrar em juízo contigo?4 Oxalá que o puro pudesse sair do imundo! Não é possível.5 Visto que os seus dias estão contados, o número dos seus meses nas tuas mãos, E lhe tens demarcado limites intransponíveis.6 Aparta dele o teu rosto, para que descanse, Até que, qual jornaleiro, goze do seu dia.7 A esperança para a árvore, sendo cortada, é que torne a brotar, E que não cessem os seus renovos.8 Ainda que a sua raiz envelheça na terra, E o seu tronco morra no pó;9 Contudo ao cheiro de água brotará, E lançará ramos como uma planta.10 O homem, porém, morre, e fica prostrado; Expira o homem, e onde está?11 Como as águas se retiram do mar, E o rio se esgota e seca;12 Assim o homem se deita, e não se levanta: Enquanto existirem os céus, não acordará, Nem será despertado do seu sono.13 Quem me dera que me escondesses no Cheol, Que me ocultasses até que a tua ira tenha passado, Que após um tempo determinado, te lembrasses de mim.14 Se o homem morrer, acaso tornará a viver? Todos os dias da minha milícia esperaria eu, Até que viesse a minha dispensa.15 Tu chamarias, e eu te responderia; Serias afeiçoado à obra das tuas mãos.16 Agora, porém, contas os meus passos; Porventura não observas o meu pecado?17 A minha transgressão está selada num saco, E guardas fechada a minha iniqüidade.18 Mas o monte que se esboroa, desfaz-se, E a penha se remove do seu lugar;19 As águas gastam as pedras, As suas inundações arrebatam o pó da terra: Assim fazes perecer a esperança do homem.20 Prevaleces para sempre contra ele, e ele passa; Mudas o seu rosto e o despedes.21 Seus filhos recebem honras, e ele não o sabe; São humilhados, mas ele nada percebe a respeito deles.22 Somente para si mesmo sente dores a sua carne, E para si mesmo lamenta a sua alma.